Sıcaktın bir merhaba kadar...Dünyanın çirkefliğinden kaçıp sığındığımız sanalın en gerçeğiydin! Hani ağlamak isterdim de omzunu uzatırdın kilometreler ötesinden... Gecenin o acımasız karanlığında mum oluverirdin hani.... Hani ölümün soğuk nefesi sözcüklerinle hissedilmez olurdu birden.... Çaresizliğe çare olmuştun hatırlar mısın, ayrılık vakti geldiğinde de düşlerle devam ederdin yolculuğuna, ya bunu?... Kahkahalarımız o soğuk monitörü bir anda sımsıcak yapıverirdi, dost muhabbetlerinde içtiğimiz kahveler gibi ... Haykırırdık haksızlıkları avazımız çıktığınca, birlik olurduk hani, tek yürek, tek bilek... Tek malzememiz sözcüklerdi, biz onların ardındakini görürdük yüreğimizle... Hani biz en gerçekten daha gerçektik dostum, unuttun mu? Paylaşmayı öğrenmiştik, sevinç kadar hüznü de... Günün, acımadan sorunlarla doldurduğu içimiz kuş gibi hafiflerdi bir anda... Bazen tarihin tozlu sayfalarına sıkışmış olsa da yenik düşmez dostluklar zamana... Yürek umutlara hep gebedir dostum. Bir dostun yeri, yüreğin başköşesidir... Zamana yenik düşmemek umuduyla,
DOSTÇAKAL...