NERDESİN?
NERDESİN? Günler var ki beni aramadın, yazmadın.Senden gelecek bir fotoğraf bekledim boşuna.Önceleri içim umutla dolu postacının kapıyı çalmasını bekledim. Gelecek bir telefonla aydınlanmasını bekledim bu karanlığın.Saatler saatleri, günler günleri kovaladı.Gitgide büyüdü verdiğin yalnızlık,yüreğim kahırla doldu.Ümit etmenin mutlu heyecanları, yerini tarifsiz bir hüzne bıraktı.Kocaman kalabalık bir şehirde yalnız kaldım işte.NERDESİN? Beni unuttun diyemeyeceğim,unutmadığını biliyorum.Ama düşün ki benden uzaklaştığın her kilometre sana olan sevgimi bir kat daha arttırdı.Senden başka bir şey düşünemez oldum.Geri döndüğünde çok şaşıracaksın.Böylesine mesafelerle büyüyen, zamanla derinleşen bir aşkın karşısında olmak kimbilir ne kadar değiştirecek seni. Yüzünde pembelerin en güzeli, gözlerinde ışıkların en parlağı ile sevilmenin çok çok sevilmenin hazzını yudum yudum içeceksin.Sevilen bir adamın mutluluğunu seyredeceğim sende.Sevdiğim adamın ölümsüzlüğünü yaşayacağım. NERDESİN? Meğer ne doldurulmaz bir derinlikmiş yokluğun.Kaderde sensizlikte varmış. Her insanın yüzünde sana benzeyen bir şey aramakta varmış.Sesini duymak varmış şarkılarda,bütün kitaplarda seni okumak varmış.Meğer ne dayanılmaz bir şeymiş yokluğun.Kağıtlara seni yazmak varmış,renk renk düşünmek varmış seni, çiçek çiçek koklamak varmış.Artık hiç yazmasan da olur, hiç gelmesen de…..Meğer ne türlü bir ölümmüş yokluğun. Bir daha nerdesin demeyeceğim.Bendesin artık.Dudaklarımın değdiği kadehlerdesin, serin yağmurlar getiren bulutlardasın.Kah denizdesin , kah rüzgarlardasın.Uzaktasın ama yine bu şehirdesin…… Gel demeyeceğim…..İstesen de gelemezsin artık biliyorum.
Ekart
|